Ailemle ilgili hiç konuşmam, hiç yazmam genelde... Ama yokluklarının ne kadar büyük boşluk olduğunu bugün yeniden anladım... 10 günlük keyifli yalnızlıktan sonra ailem yanıma geldi ve her şey daha da güzelleşti sanki...
Çocukluğumdan beri şanslı azınlıktan olduğumu hep fark ettim. Aileme her şeyi anlatabilmek, her konuda desteklerinin arkamda olduğunu bilmek çok önemli bir şey... Bunu kelimelerle ifade etmek zor.. Ne yapacağımı bilmediğim, en çaresiz kaldığımı hissettiğim konularda tavsiye vermeleri, ne karar verirsem vereyim destek olmaları şüphesiz mükemmel bir duygu artı özgürlüğümü de bana vermeleri tarifsiz bir mutluluk... 26 yaşında hele de bir hatun kişiyseniz aslında çok fazla sorumluluk yükleniyor üstünüze... Olgun olmanız, doğru zamanda doğru şeyi yapmanız bekleniyor bir şekilde... İçinizdeki çocuk köşe bucak çıkacak yer ararken bunları da yapmak haliyle zor oluyor... Mesela bütün bunları yapmaya çalışırken; " Ben paten almaya karar verdim." derken, ailenizden biri, abiniz; " Çok düşeceksin, ama bari alacaksan silikon lastik al." diyorsa çok mutlu oluyorsunuz. Çocukluğunuza, şımarıklığınıza, heyecanınıza ortak olduklarını görünce ailenize daha da bağlanıyorsunuz ( daha ne kadar olabilir orası da muallak ama... )..
Çok keyiflendim haliyle bu akşam... Biraların yanına bir iki de güzel söz eklemek istedim ama benimki gibi bir aileniz varsa hiç bir zaman doğru kelimeleri bulamamak da cabası heralde.. Ne söylersem söyleyeyim bana hissettirdiklerini anlatamam...
Pek dindar olmadığım muhakkak, ama durup durup şükrettiğim bir şey varsa o da ailemdir...
Neyse daha normal bir kafada daha da ayrıntılı anlatacağım ailemi size :) Şimdilik bu kadar...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder